zaloguj się   |   załóż konto   |   mapa strony   |

Zasady edytorskie

Instrukcja redakcyjna „Teki Historyka”

I.Ogólne normy tekstu

1.Układ pierwszej strony artykułu powinien być następujący: z lewej strony u góry imię i nazwisko autora, poniżej uniwersytet, następnie tytuł tekstu na środku strony. Wszystkie te elementy prosimy pisać zwykłą czcionką, nie zaś wielkimi literami. W przypadku sprawozdań oraz recenzji imię i nazwisko autora (bez nazwy ośrodka akademickiego) należy umieścić na końcu tekstu i wyrównać do prawej. Gotowy, wyjustowany tekst należy dostarczyć w wersji elektronicznej (format doc) i papierowej. Należy używać czarnej czcionki Times New Roman, rozmiar 12 z interlinią 1,5.

2.Przed oddaniem pracy należy usunąć z dokumentu zbędne spacje oraz przesunięcia tekstu. Akapity powinny być rozpoczynane za pomocą klawisza Tab.

3.Tytuły:

a.Rękopisy: oryginalne tytuły i incipity dokumentów, referatów itp. piszemy w cudzysłowie, tytuły nadane przez autora tekstu — bez cudzysłowu, np. Laudum sejmiku, Memoriał itp.

b.Druki: tytuły dzieł i dokumentów piszemy kursywą, tytuły rozdziałów i fragmentów dzieł – w cudzysłowie; tytuły domyślne lub utarte określenia tytułowe – dużą litera bez wyróżnień np. Biblia.

4.Cytaty źródeł zapisujemy kursywą bez względu na język (prosimy o niestosowanie zapisu cytatów obcojęzycznych kursywą, natomiast polskojęzycznych w cudzysłowie). Cytat powyżej trzech linijek powinien być wyróżniony graficznie (w takim wypadku cytat należy wyśrodkować i rozpocząć od nowego wiersza), nie stosujemy cudzysłowów (obowiązuje kursywa). Cytaty z opracowań zapisujemy w cudzysłowie podwójnym góra-dół „”. Fragmenty źródeł obcojęzycznych prosimy przytaczać w oryginalnym brzmieniu, natomiast w przypisie należy zamieścić tłumaczenie.

5.W tekście zasadniczym prosimy o stosowanie ogólnie przyjętych skrótów (np., itd., m.in., etc.), a także r. (rok) i w. (wiek), inne zaś w miarę potrzeby.

6.Pisownia imion i nazwisk:

a.Stosujemy pisownię oryginalną w ojczystym języku wzmiankowanych osób (nie dotyczy osób powszechnie znanych, panujących, świętych, biskupów).

b.W przypadku, gdy po raz pierwszy pada w tekście nazwisko badacza, zapisujemy nazwisko oraz imię, w kolejnych wzmiankach posługujemy się wyłącznie inicjałem imienia.

c.Osoby wymieniane w recenzjach powinny występować bez stopni oraz tytułów naukowych i zawodowych. Wyjątek stanowią tu nekrologi oraz wspomnienia.

d.W recenzjach słowo „Autor” piszemy wielką literą, o ile odnosi się do autora recenzowanej pracy.

7.Daty:

a.W tekście zasadniczym miesiąc należy zapisać cyfrą rzymską, pod warunkiem, że występuje wraz z dniem i rokiem, w innych przypadkach piszemy słownie (11 XI 1673, w listopadzie 1673 r.). W przypisach miesiąc oznaczamy cyfrą rzymską i nie używamy skrótu „r.” po roku. Nie używamy kropek dla oddzielenia miesiąca od dnia oraz miesiąca od roku.

Zapis poprawny: 28 I 814

Zapis błędny: 28.I.814 r.

b.Przy różnych kalendarzach: 18 I/28 I 1654 r.

c.Pisownia określeń „wiek” i „rok”: przed rozwinięte np. w roku 1956, po skrócone np. w 1956 r.

d.W określeniach typu „w pierwszej połowie”, „lata czterdzieste” nie używa się cyfr.

8.Liczebniki składające się z więcej niż czterech cyfr zapisujemy z oddzieleniem spacją rzędów wielkości, np. 16 734, 555 555, 1 324 666.

II.Przypisy i bibliografia

1.Numery przypisów prosimy umieszczać we frakcji górnej, bez nawiasów lub kropek. Odnośniki do przypisów w tekście powinny być umieszczane przed kropką kończącą zdanie (chyba, że kończy je skrót: w. — wiek, r. — rok) lub przed przecinkiem w środku zdania (chyba, że muszą się znaleźć między słowami, których nie oddziela przecinek). Uwaga: w przypisach nie stosujemy interlinii.

2.Stosujemy takie same skróty jak w tekście oraz polskie: tamże, tenże, zob., red., wyd., oprac., tłum. Uwaga, prosimy nie stosować skrótów: R., t., z., cz., nr, dz. cyt., przekł., pod red.

3.Numeracja przypisów pozostaje ciągła na przestrzeni całego tekstu. Prosimy, aby nie rozpoczynać numeracji przypisów od nowa w każdym podrozdziale artykułu.

4.Biogramy w PSB traktujemy jak artykuły w wielotomowej pracy zbiorowej, np. B. Baranowski, Dzierżek Prandota, PSB, 6, Kraków 1948, s. 162.

5.Stosujemy skróty [b.m.w] lub [b.d.w.] w celu oznaczenia, że brakuje miejsca lub daty wydania. W przypadku, gdy nie mamy obu informacji posługujemy się skrótem [b.m.d.w.].

6.Przypisy powinny mieć swoje odzwierciedlenie w bibliografii pracy. Nie dotyczy to sprawozdań oraz recenzji.

7.Odwołując się w przypisie do danej pozycji bibliograficznej koniecznie oznaczamy, na której stronie/stronach zawarta jest przywoływana myśl. Chyba, że używamy zwrotu passim.

8.Monografia:

a.Pierwszy przypis z danej pozycji: inicjał imienia (w przypadku, gdy autor posługuje się więcej niż jednym, nie stawiamy spacji pomiędzy inicjałami), nazwisko autora, tytuł pracy kursywą, miejsce i rok wydania (miejsce wydania prac obcojęzycznych w brzmieniu oryginalnym).

A. Mączak, Klientela. Nieformalne systemy władzy w Polsce i Europie XVI-XVIII w., Warszawa 2000, s. 188.

S. Kettering, Patrons, Brokers, and Clients in Seventeenth-Century France, New York-Oxford 1986, s. 132.

b.Kolejna wzmianka: inicjał imienia (w przypadku, gdy autor posługuje się więcej niż jednym, nie stawiamy spacji pomiędzy inicjałami), nazwisko autora, skrócony tytuł (prosimy, aby nie używać skrótów dz. cyt. i op. cit.), wielokropek, odwołanie do numeru strony.

S. Kettering, Patrons, Brokers and Clients…, s. 29.

c.Kolejna wzmianka w przypadku, gdy dana osoba jest autorem co najmniej dwóch wykorzystywanych prac: inicjał imienia, nazwisko autora, skrócony tytuł (zazwyczaj do pierwszego rzeczownika), odwołanie do numeru strony.

A. Mączak, Rządzący i rządzeni…, s. 189.

d.W przypadku dwóch przypisów do tej samej publikacji, następujących bezpośrednio po sobie, przypis pod spodem: Tamże, odwołanie do numeru strony.

e.W opisach bibliograficznych prac wydanych w słowiańskich językach cyrylickich stosujemy alfabet cyrylicki.

9.Artykuł w pracy zbiorowej:

a.Pierwsza wzmianka w tekście: inicjał imienia (w przypadku, gdy autor posługuje się więcej niż jednym, nie stawiamy spacji pomiędzy inicjałami), nazwisko autora, tytuł pracy kursywą, [w:] tytuł pracy zbiorowej kursywą, redaktor/redaktorzy tomu, miejsce i rok wydania, odwołanie do numeru stron.

P. Gawron, Najazd tatarski na przełomie września i października 1629 roku, [w:] 350–Lecie Unii Hadziackiej (1658–2008), red. T. Chynczewska-Hennel, Warszawa 2008, s. 473.

b.gdy artykuł występuje w pracy już cytowanej:

P. Gawron, Najazd tatarski na przełomie września i października 1629 roku, [w:] 350–Lecie…, s. 473.

10.Artykuł w periodyku

a.Pierwsza wzmianka w tekście: inicjał imienia (w przypadku, gdy autor posługuje się więcej niż jednym, nie stawiamy spacji pomiędzy inicjałami), nazwisko autora, tytuł kursywą, tytuł czasopisma w cudzysłowie, numer rocznika/tomu, rok wydania w nawiasie, numer/zeszyt, odwołanie do numeru stron. Tomy, roczniki, zeszyty, numery i części periodyków i innych publikacji podajemy cyframi arabskimi, nie posługujemy się skrótami: R., t., z., nr, cz. W przypadku artykułów w czasopismach obcojęzycznych stosujemy tę samą kolejność.

J. Banaszkiewicz, Włócznia i chorągiew. O rycie otwierania bitwy w związku z z cudem kampanii nakielskiej Bolesława Krzywoustego (Kadłubek, III, 14), „Kwartalnik Historyczny”, 94 (1987), 4, s. 3–24.

D. Kołodziejczyk, Semiotics of behavior in early modern diplomacy: Polish embassies in Istanbul and Bahçesaray, „Journal of Early Modern History”, 7 (2003), s. 245–256.

b.Kolejne wzmianki jak w przypadku monografii.

11.Należy zwracać uwagę na poprawny zapis „myślników”. Dywiz (krótki myślnik) w pewnym sensie zastępuje spójnik „i” (np. stosunki polsko-rosyjskie), natomiast pół-pauza (długi myślnik) służy do zaznaczenia przedziału. Dlatego przedziałów pomiędzy stronami w żadnym wypadku nie należy zapisywać tak: s. 16-23. Poprawny zapis wygląda następująco: s. 16–23.

12.Każdy artykuł powinien posiadać zamieszczoną na końcu bibliografię. Nie należy numerować pozycji w bibliografii.

Wzór:

Bibliografia

Źródła:

Bodin J. Sześć ksiąg o rzeczypospolitej, oprac. Z. Izdebski, Warszawa 1958;

Machiavelli N. Rozważania nad pierwszym dziesięcioksięgiem historii Rzymu Liwiusza, oprac. K. Żaboklicki, Warszawa 2009.

Opracowania:

Kąkolewski I. Melancholia władzy. Problem tyranii w europejskiej kulturze politycznej XVI stulecia, Warszawa 2007;

Tazbir J. Okrucieństwo w nowożytnej Europie, Warszawa1993.

Prace prosimy składać w przegródce nr 95 w szatni IH, z dopiskiem „Teka Historyka”, w wersji papierowej oraz elektronicznej, z podaniem danych kontaktowych oraz roku akademickiego, w którym praca powstała. Do pracy powinna być dołączona opinia opiekuna naukowego.




Do pobrania:
drukuj PDF